सिटीझनशिप.....

अमेरिकेत आल्यावर जास्त काळ रहायचे असल्यास वर्क व्हिसा, रेसिडँट कार्ड सिटीझनशिप या चक्रातून सगळे जात असतात. हे केले म्हणजे व्हिसा ची कटकट रहात नाही. जगात फिरताना बरेच ठिकाणी व्हिसा घ्यावा लागत नाही हा दुसरा मोठा फायदा. काही नोकरीच्या ठिकाणी जरूरी असते सिटीझनशिपची.

नुकतीच अमेरिकन सिटीझनशिप साठी परिक्षा दिली. या लोकांनी सगळे पद्धतशीर करून ठेवले आहे. कागदपत्र खूप मागतात. कंटाळा .ेईपर्यंत. त्यानंतर फिंगरप्रिंट घेतात...९ प्रकारचे फिंगरप्रिंटस स्टॆडर्ड मानले जातात. आमचे घोडे तिथेच अडले. २ वेळा त्यांनी प्रयत्न केला मग बहुदा आहे त्यावर समाधान मानले. मागच्या वेळेस पोलिस स्टेशन वरून पत्र आणायला लागले होते ( काय काय करावे लागते...) आशा केसेस मध्ये प्रिंटस बघायला लागले तर काय करतात कोणास ठाउक... हाताला जास्त क्रिम लावले तर, जास्त साबण लावला तर असे होते आशा अनेक अफवा आहेत. यानंतर १०० प्रश्न आभ्यासाला देतात आणि त्यातले १० प्रश्नांची उत्तरे अपेक्षित असतात. १-२ अगदी सोपी वाक्ये लिहायला देतात. एक मात्र नक्की या देशाबद्दल, तिथला बेसिक इतिहास भूगोल व गव्हर्नमेंट याची माहिती होते - माझ्यासारख्या इतिहास न आवडणारे असताताच ना...

ही सगळी तयारी चालू असताना सहज मनात विचार आला की भारतात कशी असते ही प्रक्रिया. ही परिक्षा घेतात का... तिथे काय परिस्थिती आहे...तसेही भारतात घुसखोर खूप आहेत. व्हिसा सारखे कागदपत्र कितपत तपासले जातात माहित नाही. आजकाल आयडेंटिटी कार्ड सारखे कार्ड देणार आहेत असे वाचनात आले होते. यांच्याप्रमाणे भारताहद्दल जर टेस्ट तयार केली तर कशी असेल असा बसल्या बसल्या विचार करत होते... त्यातून हे प्रश्न डोक्यात आले....

१. भारताची घटना कधी लिहिली
२. सर्वात लांब नदी कोणती
३. कारगिल युद्धाच्या वेळी कोण पंतप्रधान होते
४. भारतात किती राज्ये आहेत
५. टॆक्स भरण्याची शेवटची तारीख काय
६. पाकिस्तान बरोबर किती युद्ध झाली
७. मुक्तिविहिनी ची स्थापना कोणी केली
८. पंतप्रघान व उप पंतप्रधान यांची नावे सांगा
९. आपले राष्ट्रपिता कोण
१०. लोकसभेत किती जागा असतात
११. तुमच्या गव्हर्नर चे नाव
१२. २ क्रांतिकारकांची नावे
१३. आपली आॆफिशिअल भाषा कुठली आहे
१४. राष्ट्रपतींचे नाव
१५. भारतावर आक्रमण केलेल्या दोन सत्ता
१६. पद्मविभूषण मिळालेल्या २ व्यक्ति
१७. सर्वात उंच शिखर
१८. सह्याद्रीतले २ किल्ले
१९. भारतात नांदणारे २ धर्म
२०. आदिवासींच्या २ जाति
२१. राज्यसभेत किती मेंबर्स असतात
२२. आपले राष्ट्रगीत व त्याचे लेखक
२३. झेंड्यावर चे ३ रंग काय सांगतात
२४. २ थंड हवेची ठिकाणे
२५. राजकारणातील २ प्रमुख पार्टीज
२६. पश्चिमेकडे असलेला समुद्र
२७. पूर्वेकडे असलेला समुद्र
२८. २ सार्वजनिक सुट्ट्या
२९. २ प्रेक्षणिय स्थळे
३०. मुख्यमंत्रयांचे नाव
३१. ब्रिटीश भारतात येण्याचे कारण
३२. लोकमान्य टिळकांचे कार्य
३३. भारताचे घटनाकार
३४. ताजमहाल कुठे आहे
३५. मतदान करण्यासाठी कगती वय लागते
३६. २ भारतरत्न
३७. पहिले पंतप्रधान कोण
३८. २ क्रिकेट खेळाडूंची नावे

साधारण अशा प्रकारचे प्रश्न विचारतात .....

काही वाचनीय .... इंडिया अनव्हेलड

काही वाचनीय .... इंडिया अनव्हेलड

काही वर्षापूर्वी हे पुस्तक बघितले होते. त्या वेळेस अमेरिकन लेखकाने लिहिलेले पुस्तक आहे, ठीक आहे असे म्हणून नीट लक्ष देउन बघितले नव्हते. परत ते २-३ दा पाहिले - पाहिले कारण यातले फोटो अतिशय छान आहेत. दर वेळेस अधिकाधिक आवडत गेले. साहजिकच मग ते वाचले गेले. आणि आता संग्रही पण आहे.

बाॆब अर्नेट नावाच्या लेखकाचे हे पुस्तक आहे. त्याच्या कामाच्या ठिकाणी एका भारतीय माणसाशी त्याची ओळख झाली. त्याच्याकडून योगा बद्दल माहिती घेतली. त्याने प्रभावित होउन भारताची वारी झाली. त्यानंतर ५-६ वेळा वेगवेगळ्या भागात फिरणे झाले आणि त्यातून हे पुस्तक तयार झाले. ५ भागात आपला देश विभागून त्याचा आढावा घेतला आहे.

आजकाल टूरिझम वाढला आहे तरीही आपण ठराविक भागातच फिरायला जातो. हा मनुष्य कुठे कुठे फिरला आहे. अगदी साघ्या लोकांच्या घरात राहून अतिथी देवो भव चा अनुभव घेतला आहे. आपल्या चालीरीती सण हे सगळे घरात राहून नीट बघितले आहेत. हिंदु फिलाॆसाॆफी सोप्या शब्दात लिहिली आहे. वेस्टर्नर्सना काय वाटते हे त्याला चांगले माहित आहे त्यांना आपल्या धर्माबद्दल पडणार्या प्रश्र्नांना छान उत्तरे दिली आहेत. आपले अनेक देव, आनेक भाषा, गुरूबद्दल आदर, अरेंज मॆरेज, एकत्र कुटुंब पद्धती, योगाचे महत्व , वसुधैव कुटुंबकम ची कल्पना, हिंदु धर्माची सहिष्णुता , देव सगळ्या गोष्टीत असण्याची कल्पना या सगळ्या गोष्टी अगदी सोपे पणाने सांगितल्या आहेत.

फोटो फार सुंदर आहेत. काही फुल पेज आहेत. राजस्थान, हिमालय व अजंता इथले विशेष उल्लेखनीय... आपल्याला एका ठिकाणी भारताचे कोलाज बघायचे असेल तर हे पुस्तक उत्तम आहे. यात काही ठिकाणी अपुरी माहिती वाटते( आपले गड, वारी इ) पण आपला देश एवढा मोठा आहे की सगळे एका ठिकाणी लिहिणे तसे अवघडच.

you can chk pictures here या लिंक वर या पुस्तकातील कंटेंट व फोटो बघता येतील. जरूर बघा.

दुसरा धर्म कसा आहे हे नीट समजावून घेउन, दुसरा देश कसा आहे हे लोकांपुढे मांडणे हे नक्कीच अवधड काम आहे जे या लेखकाने चांगले पार पाडले आहे.

खूप माहिती नसल्याने हे पुस्तक कंटाळवाणे होत नाही. प्रत्येक ठिकाणी धर्म कसा प्रभाव पाडत गेला, हे छान लिहिले आहे.
हे पुस्तक वाचल्यावर नक्कीच आपण काही ठिकाणांना भेटी द्यायचे ठरवतो. संग्रही ठेवावे असे हे पुस्तक नक्कीच आहे.

वेळेचे गणित...

वेळेचे गणित...

अमेरिकेत आल्यावर सुरूवातीला भारतातील वेळ व इथली वेळ यांचा हिशोब करायची सवय केली. इथे जेव्हा रात्र तेव्हा तिथे सकाळ असे साधारण गणित मनाशी पक्के झाले. नंतर जेव्हा इथेच काही फोन करायची वेळ आली तेव्हा काही जागा आमच्या पुढे तर काही मागे आहेत वेळेच्या बाबतीत असे लक्षात आले.

click for enlargement..



सुरूवातीला विमान प्रवास करताना पण वेळेचा हिशोब चुकतोय असेच वाटायचे. शिकागोहून १२ वाजता निघालो आणि ४ तासाचा प्रवास करून एल ए ला गेलो तर घड्याळात २ वाजलेले दिसायचे. आता हळूहळू इथल्या टाईम झोन ची सवय झाली. अमेरिकेत पॆसिफिक टाईम, माउंटन टाईम,सेंट्रल टाईम आणि इस्टरन टाईम असे टाईम झोन्स आहेत. हवाई आणि अलास्का टाईम आहेतच. शिवाय काही ठिकाणी वेळ बदलत नाहीत. मला सुरूवातीला वाटायचे कशाला हा खटाटोप...सगळीकडे एक वेळ असली तर किती सोपे पडते...

ब्रिटीश लोकांनी या गोष्टीची सुरूवात केली. पूर्वी दर गावाचे घड्याळ तिथल्या लोकल टाईम प्रमाणे असे. हे टाईमिंग ग्रीनविच मीन टाईम वर अवलंबून आहे. दर १५ डिग्री वर एक असे २४ भाग केले आहेत प्रथ्वीवर. दर लोॆंजिट्युड वर एक वेळ असते. १९ व्या शतकाच्या मध्य काळात एका रेल्वे एंजिनिअरने स्टॆंडर्ड टाईम ची मागणी केली. तो कॆनडा व अमेरिका अशा रूटवर काम करत होता. काही ठिकाणी ५-६ वेगळे रेल मार्ग एकत्र येत व वेळेचा गोंधळ उडत असे. अमेरिका हा देश बराच आडवा पसरलेला आहे त्यामुळे तिथे वेगवेगळे टाईम झोन दिसतात. सगळीकडे कोॆम्प्युटर सिस्टीम असल्याने हे वेळेचे गणित बरोबर साधते. भारत व चीन या देशात सगळीकडे एकच वेळ पाळली जाते. लॆपटाॆप्स, सेल फोन या सगळ्या गोष्टी आपोआप जागेप्रमाणे वेळा बदलतात हे महत्वाचे. मला विमानांच्या वेळापत्रकाचे कौतुक वाटते तिथे एका मिनिटाची चूक झाली तर केवढे महागात पडेल...

हा टाईम वर्षभर असा रहात नाही फाॆल बॆक आणि स्प्रिंग फोॆरवर्ड असा अजून एक बदल असतो. म्हणजे स्प्रिंग ला घड्याळ एक तास पुढे आणि फाॆलला एक तास मागे. कारण सनलाईट कमी जास्त होतो. या सगळ्या प्रकारामुळे फोन करताना आधी विचार करावा लागतो आत्ता तिथे किती वाजले असतील.... प्रवासात तर नेहेमीच वेळ लक्षात घ्यावी लागते. गेल्या महिन्यात आम्ही शिकागो हून यूटात गेला. शिकागो - लास व्हेगास- यूटा --म्हणजे आधी २ तास मागे मग १ तास पुढे.... हो आणि हवाई व अलास्का चा टाईम झोन अजून वेगळा.....आणि काही जागा अशा आहेत की ते आपली वेळ बदलत नाहीत.

आमच्याकडे (ब्लूमिंग्टन) --- सकाळचे ८
भारतात - संध्याकाळचे ६ ३०
एल ए -- सकाळचे ६
यूटा --- सकाळचे ७
न्यूयाॆर्क --- सकाळचे ९

आता तुम्ही जेव्हा हे वाचाल तेव्हा तुमचा टाईम कॆलक्युलेट करा. (फाॆल मध्ये इथला बदलेल परत..)

गणपति बाप्पा मोरया....

गणपति बाप्पा मोरया....

काल इ सकाळ वर गणपति ची आरास, फोटो बघत होते. सगळीकडे गर्दी, उत्साह दिसत होता. खरेच या १० दिवसात सगळे वातावरण कसे मंगलमय होउन जाते ना...

लोकमान्यांनी रूजवलेली ही प्रथा आज तयाचा वेलू गेला गगनावरी अशा अवस्थेला येउन पोचली आहे. त्या काळात सर्व जातिच्या लोकांनी एकत्र येउन, भेदभाव विसरावेत हा मुख्य हेतू होता. त्याला विविध गुणदर्शनाची जोड दिली त्यामुळे लोकांना कला प्रदर्शनाला चांगले व्यासपीठ मिळाले. ही प्रथा सगळ्यांना नक्कीच भावली आणि त्यामुळे इतकी वर्षे ती चालू आहे ,,,दरवर्षी नव्या उत्साहाने चालू आहे.

सार्वजनिक मंडळे वेगवेगळे देखावे करतात हा प्रकार छान वाटतो. हलते देखावे लहान मुलांच्या छान लक्षात रहातात आणि नकळत मुलांवर संसकार घडत असतात. पुराणातल्या कथा टी व्ही वर बघण्यापेक्षा अशा छान लक्षात रहातात. चालू घडामोडींवर पण भर असतो त्यामुळे त्यावरही आपोआप चर्चा होते. ठिकठिकाणी गाणे, नाच, वादन यांचे कार्यक्रम होतात व त्यामुळे बरेच उभरते कलाकार लोकांसमोर येतात. वेगवेगळ्या मंडळांची देखावे करण्यात स्पर्धा होते. एकत्र येउन काम करायचा अनुभव मिळतो. मूर्ति कारागीर, डेकोरेशन वाले, फूलवाले, प्रसाद बनवणारे, भाजीवाले या सगळ्यांना यातून धंदा मिळतो. गणपति अथर्वशीर्ष व इतर मंत्र पठणाचे एकत्रित कार्यक्रम होतात. देखावे हघण्यातील मजा घेता येते.

आता जग जवळ आले आहे. बाहेरच्या देशात ही मंडळी मोठ्या उत्साहाने गणपति बसवतात. आणि या सणाला सर्व नुसतेच मराठी नाही तर सर्व भारतीयांना हजेरी लावायची असते हे विशेष... अगदी विद्यार्थी सुद्धा यात मागे नाहीत. सजावट, आरत्या, प्रसाद, कार्यक्रम सगळे लहान प्रमाणात का होईना साजरे होते.

आजकाल १० नंतर ध्वनिप्रक्षेपक बंद करतात हे चांगले पाउल आहे. वाहतुकीची गैरसोय, आवाजाचे प्रदुषण, वर्गणी साठी केलेली जबरदस्ती, गर्दीचा फायदा घेउन केलेली छेडछाड , मंडळातील हेवेदावे हे चॆलेंजेस आहेत पण ते यापुढील पिढ्यांनी सोडवून गणेशउत्सवाचा मूळ हेतू टिकवून हा ठेवा पुढे न्यावा ........

फेसबुक चा चेहेरा......

इंटरनेट ने जसाजसा आपला पसारा वाढवला तसे तसे बरेच लोक ते वापरायला लागले. सुरूवातीला मेल, मग हळूहळू चॆट मग इंटरनेट वरून फोन असे स्टेप बाय स्टेप कम्युनिकेशनचे चॆनेल्स वाढत गेले.

याहू ची मक्तेदारी कमी झाली, गुगल ने पाय पसरायला सुरूवात केली. स्काईप वरून आॆनलाइन क्लासेस सुरू झाले. या सगळ्या स्पर्धेत आपले फावले. आपण जास्त श्रेष्ठ हे दाखवण्यासाठी या कंपन्या जास्त सुविधा देउ लागल्या. आॆरकुट, नेटलाॆग, लिंक्डइन असे वेगवेगळे प्लॆटफाॆर्म्स तयार होु लागले आणि अशातच फेसबुक चा चेहेरा नेट वर दिसायला लागला. काॆलेज मधल्या काही मुलांनी एकत्र येउन हे सुरू केले. तिथेही बरेच राजकारण होउन (चोराचोरी) हा प्रकार फेमस झाला. आपल्या ओळखीच्या मुलांची माहिती एका ठिकाणी मिळावी व एकमेकांशी कम्युनिकेट करता यावे हा हेतू. बघता बघता फेसबुक चे लोण इतके पसरले की तो एक डिक्शनरीतला शब्द झाला आहे. असे काय आहे यात की लोकांनी एवढे डोक्यावक घ्यावे..

माझ्या मते फेसबुक वापरायला अगदी सोपे आहे. अकाउंट काढणे सोपे आहे. आपल्याला हवे तेवढेच मित्र आपण ठेवू शकतो. एखादी गो।्ट अनेक लोकांना अगदी पटकन सांगता येते. फोटो पटकन दिसतात. कुणाची एंगेजमेंट, कुणाचे बारसे, असे फोटो अगदी लगेच दूरच्या लोकांना बघता येतात. आजकाल जगभर मंडळी फिरत असतात त्यांच्या नजरेतून त्या जागा बघता येतात. मंडळी भरपूर लिंक्स टाकतात त्या बहुदा मनोरंजक असतात. अजून मोठा फायदा म्हणजे जुने मित्र भेटतात. मुलींना य मुलांना माहिती काढता येते.

मला खूप लाक म्हणतात फार वेळ जातो बाबा यात ...मला असे अजिबात वाटत नाही...सगळी सेटिंग्ज माहित करून घेतली की चांगला कंट्रोल रहातो. काही फ्रेंड्सना हाईड करून अधून मधून चेक करू शकतो. माझ्या मते छान खजिना आहे हा माहितीचा. घरी रहाणारा ज्येष्ठ नागरिक सगळ्या नातवंडांशी कनेक्टेड राहू शकतात. आपले फोटो वेळोवेळी बदलता .ेतात आणि हे सगळे खूप सोपे आहे....मग काय उघडा या खजिन्याचे दार.....

या गोष्टीवर आता एक सिनेमा येउ घातलाय...नक्की बघणार आहे.

मन हे लाल रंगी रंगले.....कॆनिअन टूर

गेल्या आठवड्यात ३ दिवसांची सुट्टी होती तेव्हा ब्राईस व झायाॆन कॆनियन्स ही युटातील दोन स्टेट पार्क्स पाहिली व त्याबरोबर लेक पोॆवेल आणि अॆंटेलोप कॆनियन्स ही अरिझोनातील ठिकाणेही पाहिली. या सर्व जागा फार सुंदर आहेत. वारा आणि पाणी यांचा सॆंडस्टोन वर परिणाम होउन सुंदर फोॆरमेशन्स तयार झाली आहेत. बरेच डोंगर लाल केशरी दिसतात. सूर्याप्रकाशानुसार ते रंग बदलतात. साहजिकच परतीच्या प्रवासात डोळ्यासमोर हेच रंग दिसत होते आणि मन हे लाल रंगी रंगले..अशी अवस्था झाली

फोटो मोठे बघण्यासाठी त्यावर क्लिक करा....
.
आमच्याकडे ३ दिवस होते तेवढ्यात ही ३ पार्कस करायचे ठरवले. एल ए, aagate इलिनाॆय अशा तीन ठिकाणाहून आम्ही लास वेगास ला पोचलो. सुटी असल्याने उशीरा पोचलो. गाडी रेंट करून रात्री निघालो. लास वेगास मघ्ये उतरताना व रस्त्यावर लखलख चंदेरी तेजाची न्यारी दुनिया दिसत होती. ३ तासाने झायाॆन पार्क जवळ पोचलो. मग जी पी एस च्या सौजन्याने रस्ता चुकला.

१२-१३ मैल एकाकी रस्त्याने गेल्यावर परत फिरलो कारण एकदम एकाकी भाग होता. मग मागे येउन विचारले आणि शेवटी २ ३० ला पोचलो. तशी थोडी भिती वाटत होती कारण रस्ता एकदम सुनसान. या सगळ्या प्रकारात बाहेर चांदणे फार छान दिसत होते. आकाशातून चांदण्या आपल्या अंगावर झेपावत आहेत असे वाटत होते. आकाशात इतके ग्रह तारे दिसत होते की बस. चांदण्यांनी इतके भरलेले आकाश पहिल्यांदाच पाहिले...थॆंकस टू चुकीचा नकाशा...वाईटातून चांगले निघते ते असे. मग ३-४ तास झोप काढली व उठलो. आमच्या बरोबर कोलोरॆडोहून आलेले अजून एक जण होते. थोड्या गप्पा, खाणे करून निघालो.

आमचा झायाॆन नॆरोज चा ट्रेक करायचा ठरले. पूर्व तयारी म्हणून स्पेशल शूज, मोजे काठी घेतले. तिथे एक माहितीपटही दाखवला. तोवर सगळे भुकेजले होते मग ब्रंच करून निघालो. स्प्रिंगडेल या गावात छान छोटी दुकाने आहेत. या पार्क मध्ये आत शटल ठेवली आहे. गाड्यांना बंदी आहे. त्यामुळे पोल्युशन कमी. शटल ने जाताना मस्त डोंगर दोन्ही बाजूंना दिसतात...बरेच लाल रंगाचे आहेत. १००० ते २००० फूटा पर्यंत आहेत. पूर्वी इथे नेटिव्ह इंडियन्स रहात त्यांच्या बर्याच गोष्टी गाईड सांगत होता. शेवटच्या स्टांप पासून १ मैलावर हा ट्रेक सुरू होतो. इथले क्लिफ्स - डोंगर पाण्यामुळे कापले गेले . दोन्ही बाजूला उंच कपारी व मध्ये पाणी. खाली गोटे..माती...पाण्याला ओढ बरीच ..त्यामुळे बरीच कसरत करत जावे लागते. काठीचा खूप उपयोग होतो. प्रत्येक वळणावर वेगळे रंग दिसतात . उन्हामुळे क्लिफ्स चे रंग सुंदर दिसतात. ७५ टक्के पाण्यात व थोडे कडेने चालता येते. २ एक मैल गेल्यावर हे कडे एकदम जवळ .ेतात. फक्त २० फूट अंतर रहाते. गर्दी भरपूर पण मंडळी मजेत जातात. लहान मुले खूप भरभर जातात. कुठेही धक्काबुक्की नाही लहान
मोठे सगळे चालत होते. मला वारीची आठवण झाली. आम्ही २ तासानी परत फिरलो. खूप दमलो पण मजा आली. एक वेगळा अनुभव मिळाला.


सतरंगी
लखलख चंदेरी

मधे असे छान स्टाॆप्स











याच पार्क मध्ये अजून बरेच ट्रेकस आहेत. त्यातील ऎंजल्स लॆंडिंग हा प्रसिद्ध आहे. १००० - १२०० फूट कडा चढायचे आव्हान आहे. अगदी शेवटी चेन्स लावल्या आहेत. खूप मंडळी वरपर्यंत जातात. याच्या वाटेत झाडी, सावली अजिबात नाही. काही ठिकाणी अगदी चढी चढण आहे पण मला वाटते मनुष्याला चॆलेंज ची आवड असतेच. वाॆल्टर नावाच्या इंजिनिअरने २१ स्विचबॆक्स बांधले आहेत. त्या वेळेस धोड्यांना चढायला सोपे पडावे म्हणून हे बांधले. वरून मस्त व्ह्यू दिसतो. हा ट्रेक पुढच्या वेळेस करायचे ठरले.













उभा कडा व त्यावर जातानाचा काही भाग....



यानंतर नेक्स्ट प्लान होता पेज या गावाला जायचा. जाताना बराच धाट लागतो. रस्त्याचे काम चालू होते त्यमुळे थांबत थांबत जावे लागत होते त्याचा एक फायदा झाला वाटेत मस्त सिनरी होती ती बघत बघत पुढे जाता आले. वारा पाणी आणि ग्रॆव्हिटी यामुळे झालेले इरोजन बघता ये होते. दिशा व फोर्स यानुसार डोंगरावर वेगवेगळे पॆटर्न्स तयार झाले आहेत. काही गुळगुळात, काहीवर चौकोन काहीवर रेघा तर काही वर लेअर्स. एकंदरीत डोळ्यांना मेजवानी होती.

पेज हे गाव साधारण १९५७ च्या सुमारास अस्तित्वात आले. इथे लेक पोॆवेल आहे त्याच्यावर एक धरण आहे. जवळच ५-६ मैलावर एॆंटेलोप कॆनिअन्स आहेत. त्याचे अप्पर व लोअर असे दोन प्रकार आहेत. आम्ही लोअर मध्ये गेलो. ही जागा इंडिअन रिझर्व्हेशन वर आहे त्यामुळे त्यांचा गाईड घ्यावा लागतो. जमिनीलापावसानंतर इथे फ्लॆशफ्लड हा प्रकार होतो . जमिनीला एके ठिकाणी मोठी भेग पडली आहे. त्यातून पावसाचे पाणी वेगाने आत घुसते. ते गोल गोल फिरत पुढे जाते आणि त्यामुळे आत स्वर्ल्स तयार झाले आहेत, कुंभार जसे लाल माठ बनवतो तसा हा रंग दिसतो. आतला रस्ता आगदी अरूंद आहे. काही ठिकाणी शिड्या लावल्या आहेत पण एकंदर कसरत करावी लागते. अप्पर कॆनिअन्स एवढे अवघड नाहीत. इथे भरपूर फोटोग्राफर्स होते. वरून येणारा प्रकाश परिवर्तन होउन वेगवेगळे रंग दिसतात. डोळ्यांना वेगळे रंग दिसतात आणि फोटो फार वेगळे दिसतात.




आत जायचा रस्ता














दिसणारा रंग

















कॆमेरा दाखवतो ते रंग





त्या नंतर लेक पोॆवेल वर बोट राईड घेतली. पाण्याचा रंग एकदस निळाशार होता. बोट बरीच आत घेउन जातात. अगदी कडेच्या क्लिफ्स ना लागेल असे वाटते. ह्या लेकची लांबी वेस्ट कोस्ट लांबीहून जास्त आहे म्हणे. आयजेनहोवर च्या काळात ते बांधले. या लेकमुळे एल ए यांना पाणी मिळते



















संध्याकाळी वाटेवर (साउथ ८९) होॆर्स शू बेंड बघायला गेलो. थोडा उशीर झाला होता त्यामुळे जरा पळापळ झाली पण इट वोॆज अमेझिंग. कोलोरॆडो नदी वहाताना बाजूचे इरोजन जोस्त झाले त्यामुळेअसा शेप तयार होतो. ही बेट तयार होण्यापूर्वीची स्थिती. अजून काही वर्षांनी इथे बेट तयार होईल.इथे पूर्ण फोटो काढायला वाईड अॆंगल लेन्स लागते.







शेवटच्ा दिवस होता ब्राईस कॆनियन चा. इथे बरेच गार होते. शटलची सोय इथेही होतीच. सुरूवातीला आम्ही रिम वरून चक्कर मारली. वरून मस्त नजारा दिसत होता. इथे गुलाबी, केशरी रंग जास्त होता. आपल्याला क्लिफ्स जवळून बघण्यासाठी खाली उतरावे लागते. फार पूर्वी इथे पाणी होते. त्यानंतर अनेको (मिलिअन्स) वर्षानी बदल होत होत हे खडकांचे पुतळ्यासारखे गिसणारे आकार तयार झाले. गुलाबी, केशरी, पांढरा, काळा हे रंग दिसतात. सूर्य प्रकाश जसा बदलेल तसे हे रंग छटा बदलतात.
आपण जसे बघू तसे आकार शोधत बसतो. या आकारांना हुडुज म्हणतात. पाणी पावसाचे आणि बर्फाचे या खडकात फटीत साठते. टेम्परेचर डिफरन्स खूप असल्याने रात्री बर्फ व दिवसा पाणी आसे चक्र चालू असते. त्यामुळे इरोजन होते. वरचा थर कडक असतो तो तसाच रहातो व शेवटी खालचा भाग कमकुवत झाल्यावर पडतो. मघूनच रंगीत वाळूचे लेअर्स खूप छान दिसतात. रांगोळी आहे असे वाटते.











तिथे एक रेंजर चे प्रेझेंटेशन ऐकले. खूप छान माहिती सांगितली. ग्रॆंड कॆनिअन पासून ब्राईस पर्यंत ५ भाग पडताच. चाॆकलेटी,व्हर्मिलिओॆन,पांढरा,राखी,व गुलाबी असे वेगवेगळे रंग दिसतात. प्रत्येक भागातले खडक वेगळे, इरोजन चा रेट वेगळा, त्यात सापडणारे प्राणी वेगळे...हा साधारण ६००० फूटाचा भाग ५ स्टेप्स सध्ये डिव्हाईडेड आहे. याला ग्रॆंड स्टेअरकेस म्हणतात. यावर बराच अभ्यास केलेला आहे लोकांनी.

एकंदर हे २-३ दिवस डोळे भरून निसर्ग बघितला, लाल रंगाच्या मोहात पडलो. मनसोक्त चांदणे पाहिले. काही ठिकाणी परत जायचे ठरले.

मन हे लाल रंगी रंगले..........

मन हे लाल रंगी रंगले...(Zion Bryce Lake Powell)

गेल्या आठवड्यात ३ दिवसांची सुट्टी होती तेव्हा ब्राईस व झायाॆन कॆनियन्स ही युटातील दोन स्टेट पार्क्स पाहिली व त्याबरोबर लेक पोॆवेल आणि अॆंटेलोप कॆनियन्स ही अरिझोनातील ठिकाणेही पाहिली. या सर्व जागा फार सुंदर आहेत. वारा आणि पाणी यांचा सॆंडस्टोन वर परिणाम होउन सुंदर फोॆरमेशन्स तयार झाली आहेत. बरेच डोंगर लाल केशरी दिसतात. सूर्याप्रकाशानुसार ते रंग बदलतात. साहजिकच परतीच्या प्रवासात डोळ्यासमोर हेच रंग दिसत होते आणि मन हे लाल रंगी रंगले..अशी अवस्था झाली

फोटो मोठे बघण्यासाठी त्यावर क्लिक करा....
.
आमच्याकडे ३ दिवस होते तेवढ्यात ही ३ पार्कस करायचे ठरवले. एल ए, aagate इलिनाॆय अशा तीन ठिकाणाहून आम्ही लास वेगास ला पोचलो. सुटी असल्याने उशीरा पोचलो. गाडी रेंट करून रात्री निघालो. लास वेगास मघ्ये उतरताना व रस्त्यावर लखलख चंदेरी तेजाची न्यारी दुनिया दिसत होती. ३ तासाने झायाॆन पार्क जवळ पोचलो. मग जी पी एस च्या सौजन्याने रस्ता
चुकला.
१२-१३ yaa yekethatyaa रस्त्याने गेल्यावर परत फिरलो कारण एकदम एकाकी भाग होता. मग मागे येउन विचारले आणि शेवटी २ ३० ला पोचलो. तशी थोडी भिती वाटत होती कारण रस्ता एकदम सुनसान. या सगळ्या प्रकारात बाहेर चांदणे फार छान दिसत होते. आकाशातून चांदण्या आपल्या अंगावर झेपावत आहेत असे वाटत होते. आकाशात इतके ग्रह तारे दिसत होते की बस. चांदण्यांनी इतके भरलेले आकाश पहिल्यांदाच पाहिले...थॆंकस टू चुकीचा नकाशा...वाईटातून चांगले निघते ते असे. मग ३-४ तास झोप काढली व उठलो. आमच्या बरोबर कोलोरॆडोहून आलेले अजून एक जण होते. थोड्या गप्पा, खाणे करून निघालो.

आमचा झायाॆन नॆरोज चा ट्रेक करायचा ठरले. पूर्व तयारी म्हणून स्पेशल शूज, मोजे काठी घेतले. तिथे एक माहितीपटही दाखवला. तोवर सगळे भुकेजले होते मग ब्रंच करून निघालो. स्प्रिंगडेल या गावात छान छोटी दुकाने आहेत. या पार्क मध्ये आत शटल ठेवली आहे. गाड्यांना बंदी आहे. त्यामुळे पोल्युशन कमी. शटल ने जाताना मस्त डोंगर दोन्ही बाजूंना दिसतात...बरेच लाल रंगाचे आहेत. १००० ते २००० फूटा पर्यंत आहेत. पूर्वी इथे नेटिव्ह इंडियन्स रहात त्यांच्या बर्याच गोष्टी गाईड सांगत होता. शेवटच्या स्टांप पासून १ मैलावर हा ट्रेक सुरू होतो. इथले क्लिफ्स - डोंगर पाण्यामुळे कापले गेले . दोन्ही बाजूला उंच कपारी व मध्ये पाणी. खाली गोटे..माती...पाण्याला ओढ बरीच ..त्यामुळे बरीच कसरत करत जावे लागते. काठीचा खूप उपयोग होतो. प्रत्येक वळणावर वेगळे रंग दिसतात . उन्हामुळे क्लिफ्स चे रंग सुंदर दिसतात. ७५ टक्के पाण्यात व थोडे कडेने चालता येते. २ एक मैल गेल्यावर हे कडे एकदम जवळ .ेतात. फक्त २० फूट अंतर रहाते. गर्दी भरपूर पण मंडळी मजेत जातात. लहान मुले खूप भरभर जातात. कुठेही धक्काबुक्की नाही लहान (४
) मोठे सगळे चालत होते. मला वारीची आठवण झाली. आम्ही २ तासानी परत फिरलो. खूप दमलो पण मजा आली. एक वेगळा अनुभव मिळाला.


सतरंगी
लखलख चंदेरी

मधे असे छान स्टाॆप्स











याच पार्क मध्ये अजून बरेच ट्रेकस आहेत. त्यातील ऎंजल्स लॆंडिंग हा प्रसिद्ध आहे. १००० - १२०० फूट कडा चढायचे आव्हान आहे. अगदी शेवटी चेन्स लावल्या आहेत. खूप मंडळी वरपर्यंत जातात. याच्या वाटेत झाडी, सावली अजिबात नाही. काही ठिकाणी अगदी चढी चढण आहे पण मला वाटते मनुष्याला चॆलेंज ची आवड असतेच. वाॆल्टर नावाच्या इंजिनिअरने २१ स्विचबॆक्स बांधले आहेत. त्या वेळेस धोड्यांना चढायला सोपे पडावे म्हणून हे बांधले. वरून मस्त व्ह्यू दिसतो. हा ट्रेक पुढच्या वेळेस करायचे ठरले.













उभा कडा व त्यावर जातानाचा काही भाग....



यानंतर नेक्स्ट प्लान होता पेज या गावाला जायचा. जाताना बराच धाट लागतो. रस्त्याचे काम चालू होते त्यमुळे थांबत थांबत जावे लागत होते त्याचा एक फायदा झाला वाटेत मस्त सिनरी होती ती बघत बघत पुढे जाता आले. वारा पाणी आणि ग्रॆव्हिटी यामुळे झालेले इरोजन बघता ये होते. दिशा व फोर्स यानुसार डोंगरावर वेगवेगळे पॆटर्न्स तयार झाले आहेत. काही गुळगुळात, काहीवर चौकोन काहीवर रेघा तर काही वर लेअर्स. एकंदरीत डोळ्यांना मेजवानी होती.

पेज हे गाव साधारण १९५७ च्या सुमारास अस्तित्वात आले. इथे लेक पोॆवेल आहे त्याच्यावर एक धरण आहे. जवळच ५-६ मैलावर एॆंटेलोप कॆनिअन्स आहेत. त्याचे अप्पर व लोअर असे दोन प्रकार आहेत. आम्ही लोअर मध्ये गेलो. ही जागा इंडिअन रिझर्व्हेशन वर आहे त्यामुळे त्यांचा गाईड घ्यावा लागतो. जमिनीलापावसानंतर इथे उ्लॆशफ्लड हा प्रकार होतो . जमिनीला एके ठिकाणी मोठी भेग पडली आहे. त्यातून पावसाचे पाणी वेगाने आत घुसते. ते गोल गोल फिरत पुढे जाते आणि त्यामुळे आत स्वर्ल्स तयार झाले आहेत, कुंभार जसे लाल माठ बनवतो तसा हा रंग दिसतो. आतला रस्ता आगदी अरूंद आहे. काही ठिकाणी शिड्या लावल्या आहेत पण एकंदर कसरत करावी लागते. अप्पर कॆनिअन्स एवढे अवघड नाहीत. इथे भरपूर फोटोग्राफर्स होते. वरून येणारा प्रकाश परिवर्तन होउन वेगवेगळे रंग दिसतात. डोळ्यांना वेगळे रंग दिसतात आणि फोटो फार वेगळे दिसतात.




आत जायचा रस्ता














दिसणारा रंग

















कॆमेरा दाखवतो ते रंग





त्या नंतर लेक पोॆवेल वर बोट राईड घेतली. पाण्याचा रंग एकदस निळाशार होता. बोट बरीच आत घेउन जातात. अगदी कडेच्या क्लिफ्स ना लागेल असे वाटते. ह्या लेकची लांबी वेस्ट कोस्ट लांबीहून जास्त आहे म्हणे. आयजेनहोवर च्या काळात ते बांधले. या लेकमुळे एल ए यांना पाणी मिळते



















संध्याकाळी वाटेवर साउथ ८९ होॆर्स शू बेंड बघायला गेलो. थोडा उशीर झाला होता त्यामुळे जरा पळापळ झाली पण इट वोॆज अमेझिंग. कोलोरॆडो नदी वहाताना बाजूचे इरोजन जोस्त झाले त्यामुळेअसा शेप तयार होतो. ही बेट तयार होण्यापूर्वीची स्थिती. अजून काही वर्षांनी इथे बेट तयार होईल.इथे पूर्ण फोटो काढायला वाईड अॆंगल लेन्स लागते.







शेवटच्ा दिवस होता ब्राईस कॆनियन चा. इथे बरेच गार होते. शटलची सोय इथेही होतीच. सुरूवातीला आम्ही रिम वरून चक्कर मारली. वरून मस्त नजारा दिसत होता. इथे गुलाबी, केशरी रंग जास्त होता. आपल्याला क्लिफ्स जवळून बघण्यासाठी खाली उतरावे लागते. फार पूर्वी इथे पाणी होते. त्यानंतर अनेको (मिलिअन्स) वर्षानी बदल होत होत हे खडकांचे पुतळ्यासारखे गिसणारे आकार तयार झाले. गुलाबी, केशरी, पांढरा, काळा हे रंग दिसतात. सूर्य प्रकाश जसा बदलेल तसे हे रंग छटा बदलतात.
आपण जसे बघू तसे आकार शोधत बसतो. या आकारांना हुडुज म्हणतात. पाणी पावसाचे आणि बर्फाचे या खडकात फटीत साठते. टेम्परेचर डिफरन्स खूप असल्याने रात्री बर्फ व दिवसा पाणी आसे चक्र चालू असते. त्यामुळे इरोजन होते. वरचा थर कडक असतो तो तसाच रहातो व शेवटी खालचा भाग कमकुवत झाल्यावर पडतो. मघूनच रंगीत वाळूचे लेअर्स खूप छान दिसतात.













तिथे एक रेंजर चे प्रेझेंटेशन ऐकले. खूप छान माहिती सांगितली. ग्रॆंड कॆनिअन पासून ब्राईस पर्यंत ५ भाग पडताच. चाॆकलेटी,व्हर्मिलिओॆन,पांढरा,राखी,व गुलाबी असे वेगवेगळे रंग दिसतात. प्रत्येक भागातले खडक वेगळे, इरोजन चा रेट वेगळा, त्यात सापडणारे प्राणी वेगळे...हा साधारण ६००० फूटाचा भाग ५ स्टेप्स सध्ये डिव्हाईडेड आहे. याला ग्रॆंड स्टेअरकेस म्हणतात. यावर बराच अभ्यास केलेला आहे लोकांनी.

एकंदर हे २-३ दिवस डोळे भरून निसर्ग बघितला, लाल रंगाच्या मोहात पडलो. मनसोक्त चांदणे पाहिले. काही ठिकाणी परत जायचे ठरले.

मन हे लाल रंगी रंगले..........